ติวเตอร์|เรียนพิเศษ|สอนพิเศษ|กวดวิชาตัวต่อตัวที่บ้าน

 

:~: Tutor Go Home :~:

รับ สอนพิเศษ เรียนพิเศษ เรียนตัวต่อตัว กวดวิชา ติวเตอร์ ตามบ้านทุกระดับชั้น ทุกวิชา ตามจะสั่ง

1.สอนพิเศษ ประถม1 - มัธยม 3 วิชา คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ สังคม ภาษาไทย อังกฤษ คอมพิวเตอร์

2.มัธยม 4-6 วิชา  คณิตศาสตร์ เคมี ชีวะ ฟิสิกส์ สังคม ไทย คอมพิวเตอร์

รับติวเด็กมหาลัยทุกวิชา ทุกสถาบัน

3.สอบตรง Smart-1  CU-TEP  CU-AAT  CU-TTP  CU-TMC  CU-TAD  CU-MATH  CU-ATS

4.ภาค Inter GED IGCSE/GCE

เน้น ทักษะการทำโจทย์พลิกแพลงโจทย์ เนื้อหาครอบคลุมหลักสูตร เทคนิคการคิดลัดและจดจำมากมายรับรองว่าน้องๆจะไม่ผิดหวัง เหมาะสำหรับเรียนล่วงหน้าเพื่อเพิ่มเกรด หรือเตรียมตัวสอบเข้าเรียนในสถาบันที่มีชื่อเสียงการปูพื้นฐานการเรียนและ เข้าใจเนื้อหาที่เรียนจะเป็นก้าวแรกที่ทำให้เรารับเนื้อหาใหม่ๆได้ดีกว่าไม่ มีพื้นฐานที่ดี สอนโดยพี่ ป.ตรี และพี่นักศึกษาแพทย์ พร้อมสอนเทคนิคการเรียนที่ง่ายที่ไม่ควรมองข้าม

 

 

สมัยดึกดำบรรพ์

ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อนะครับว่า แต่ก่อนเนี่ยไม่มีเลขศูนย์ ไม่มีใครรู้จักเลขศูนย์เลย คนสมัยก่อนนั้นรู้จักการนับแค่ หนึ่ง สอง และมากมาย ครับ หรือถ้าไม่นับแบบนั้น บางแถบก็นับเป็นหน่วยของห้า (ก็นิ้วมือนี่แหละครับ) หรือหน่วยของสิบ (ก็นิ้วมือสองข้าง) หรือหน่วยของยี่สิบ (นิ้วมือนิ้วเท้า)

แล้วทำไมแต่ก่อนคนไม่รู้จักเลขศูนย์ คำตอบง่ายมากครับ คือเพราะเขาไม่ใช้ครับ คณิตศาสตร์ในสมัยก่อนโบราณกาล ก็ใช้นับสัตว์เลี้ยง เวลานับก็เริ่มจากหนึ่ง

หรือพอมีวิทยการมากขึ้นหน่อย ก็เอาตัวเลขมาสัมพันธ์กับเรขาคณิต เพราะฉะนั้นก็ไม่มีเลขศูนย์อยู่ดี พูดกันง่ายๆ ไม่รู้จักเลขตัวนี้ในสารบบ

เลขศูนย์มายังไง

เลขศูนย์นั้นมาจากอินเดียครับ แล้วเข้าสู่ยุโรปหลังจากที่มองโกลนั้นตีตะลุยโลก ทำให้เลขศูนย์นั้นเริ่มเผยแพร่เข้าไปในยุโรป ซึ่งนั่นก็เป็นช่วงคริตศตวรรษที่14 แต่เลขศูนย์นั้นคนเพิ่งเริ่มนิยมเมื่อไม่ถึงสองร้อยปีที่ผ่านมานี้เองนะครับ

แล้วทำไมคนถึงกลัวเลขศูนย์

ลองคิดดูสิครับ ทำไมคนถึงกลัวเลขศูนย์ ศูนย์หารอะไรก็ไม่ได้ คูณอะไรก็ได้ศูนย์ บวกอะไรก็ได้ตัวเดิม เรียกว่าในบรรดาตัวเลจทั้งหมด เลขศูนย์นี่พิเศษสุดๆ

เรื่องนี้เป็นเพราะว่า คนตะวันตกนั้น อยู่ในโลกวิทยาการของกรีกครับ และในปรัชญาของกรีกนั้นอยู่บนพื้นฐานว่าไม่มีช่องว่างครับ ซึ่งก็เหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรใช่ไหมครับ ก็ถ้ามันมีปัญหามาก ก็ทิ้งไปก็ได้

แต่ที่มีปัญหาก็เพราะว่า

จักรวาลของคนกรีกนั้น เชื่อว่าโลกเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาล จากโลกถัดไปก็เป็นดวงจันทร์ เป็นดาวอื่นๆ ไปเรื่อยๆ (เมื่อหลายพันปีมาแล้วนะครับ)

รูปนี้เป็นรูปจักรวาลในความคิดของปิธากอรัส ที่มา http://visav.phys.uvic.ca/~babul/AstroCourses/P303/Images/greek_Pythagorean.jpg

เอาล่ะครับ แล้วก็มีคำถามตามมาครับว่า แล้วใครทำให้โลกหมุน ดาวหมุน ตรงนี้แหละครับที่ทำให้คนตะวันตกนั้นงมโข่งไม่รู้จักเลขศูนย์เป็นพันๆปี

เพราะอริสโตเติลบอกว่า พระเจ้าไง ที่เป็นคนหมุน

ฮั่นแน่ ในเมื่อพระเจ้าเป็นคนหมุน ดังนั้นวิทยาการใหม่ๆที่ท้าทายความคิดเช่นโลกไม่เป็นจุดศูนย์กลาง รวมไปถึงเลขศูนย์ด้วย ก็ย่อมจะไม่เป็นที่พอใจของโบสถ์ และหลายคนได้ถูกฆ่าตายไปก็เพราะว่าไม่เชื่อในพระเจ้านี่แหละ

และเพราะศูนย์นั้นไม่มีในปรัชญากรีก ก็ในเมื่อคณิตศาสตร์ของกรีกนั้น พี่ท่านเอาไปสอดคล้องกับเรขาคณิต เลขศูนย์ก็ไม่รู้จักกันเข้าไปใหญ่ ชาวตะวันตกก็ไม่สนใจเรื่อยมาครับ ทั้งๆที่บางครั้งบางคราวก็มีคนคิดเรื่องนี้ขึ้น

การเริ่มต้นการเดินทางของเลขศูนย์

เลขศูนย์เริ่มเข้ามาพร้อมกับการบุกรุกของชาวมองโกลต่อโลกตะวันตก เมื่อคนมองโกลนั้น เผยแพร่วิทยาการต่างๆมากมายของโลกตะวันออกเข้าสู่โลกตะวันตก (ถ้าอยากรู้เพิ่มเติม เชิญอ่านที่ series ชุดเจงกีสข่านครับ แต่ชุดนั้นไม่มีเรื่องเลขนะครับ)

ในช่วงที่เข้ามาแรกๆนั้น โป๊ปนั้นก็ไม่รู้ว่าเลขศูนย์นี่แหละครับที่จะมา ท้าทายถึง ปรัชญาของศาสนาครับ เพราะว่าศูนย์นั้นมาเป็นแพ็คเกจครับ ถ้ามีศูนย์ก็ต้องมีอินฟินีตี้ (infinity หรืออนันต์ไปด้วย)

เลขศูนย์กับแคลคูลัส

เพราะก่อนหน้าที่เราจะรู้จักเลขศูนย์เป็นอย่างดีนั้น มี Calculus เข้ามาครับ ซึ่งคิดโดยทั้งนิวตันและLiebnitz นั้นตอนนั้นก็ยังไม่รู้จักเลขศูนย์เท่าไร แต่ก็คิดแคลคูลัสขึ้นมาได้

แคลคูลัสคืออะไร แคลคูลัสคือวิชาว่าด้วยการหาความเปลี่ยนแปลงครับ เช่น เรารู้ว่าอัตราการเปลี่ยนแปลงของระยะทางต่อเวลา เรียกว่าความเร็ว อัตราการเปลี่ยนแปลงความเร็วต่อเวลา เรียกว่าความเร่ง รวมไปถึงความชันของกราฟก็คืออัตราการเปลี่ยนแปลงเหมือนกัน

แคลคูลัสนั้นก็ว่าด้วยเรื่องพวกนี้แหละครับ

แต่พอเราต้องการหาความเปลี่ยนแปลง ถ้าเราต้องการหาให้ได้แม่นยำที่สุด แล้วทำยังไงครับ

รูปนี้มาจาก http://www.vias.org/calculus/img/04_integration-137.gif

จากรูปด้านบน ถ้าเราต้องการหาความชันของเส้นกราฟ y=x² ให้ได้แม่นยำที่สุด เราก็ต้องทำให้ a กับ b ใกล้กันมากๆใช่ไหมครับ แล้วใกล้กันที่สุดมันคืออะไรครับ มันก็คือ a=b ถูกไหมครับ แต่ถ้า a=b เราก็จะหาความชันไม่ได้

เพราะว่าความชันคืออัตราส่วน∆y/∆x  แต่ถ้า ∆x ซึ่งก็คือ b-a แล้วถ้าเราต้องการใกล้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆกันมาก ซึ่งก็คือ ∆x =0

เอาแล้วไงครับ ปัญหามาแล้ว ∆x =0 มันหารไม่ได้!!!!!!!!!

แล้วนิวตันทำยังไง นิวตันก็บอกว่า อ๋อ ดูนะ ถ้าให้ y=x²

มาดูวิธีนิวตันนะครับ

y+Δy=(x+Δx)²

โดยที่ Δ นี่แทนค่าว่า เล็กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆมากนะครับ

y+Δy=(x+Δx)²=x²+2xΔx+Δx²

แต่เรารู้ว่า y=x² เพราะเราก็แทนค่าสิครับ

เราก็จะได้ว่า

Δy=2xΔx+Δx²

แล้วคราวนี้มาดูวิธีที่นิวตันบอกครับ นิวตันบอกว่า ก็Δx นี่มันน้อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆมากแล้ว Δx² ยิ่ง น้อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเข้าไปใหญ่ เพราะฉะนั้นเอาออกเหอะ ทิ้งไว้ก็เกะกะเปล่าๆ มันก็เลยเหลือแค่นี้ครับ

Δy/Δx=2x แล้วก็จบลงด้วยประการฉะนั้น

แต่ Calculus นั้นมาสมบูรณ์เมื่อ D'Alambert ได้พูดถึง limit ขึ้นมา เราก็ไม่เลยจำเป็นต้องมาคำนึงถึงว่าเราจะเอาศูนย์มาหารอีกต่อไป

นี่แหละครับการเดินทางของเลขศูนย์ในคณิตศาสตร์

แต่ในทางฟิสิกส์นั้น การเดินทางของศูนย์นั้นยังไม่จบครับ เพราะในทางฟิสิกส์นั้น เลขศูนย์คือจุดบรรจบกันของทฤษฏีของนิวตันกับทฤษฏีของไอน์สไตน์ รวมไปถึงจุดกำเนิดทฤษฏีสตริงด้วย และจะเป็นจุดกำเนิดของอีกหลายๆทฤษฏี

โดยสรุปนะครับ

ทฤษฏีนิวตัน ว่าด้วยการเคลื่อนที่ของของชิ้นใหญ่ๆครับ

ทฤษฏีสัมพันธภาพของไอน์สไตน์ ว่าด้วยมีกรอบอ้างอิงที่ไม่ว่าจะวัดอะไรมุม ไหน แต่ด้วยกรอบนี้ เป็นกรอบที่สมบูรณ์ ใครอยู่ในกรอบนี้ ก็จะเห็นการเคลื่อนที่เหมือนกัน ไม่ใช่การเคลื่อนที่แบบสัมพัทธ์ (อันนี้มีสี่มิติครับ สามมิติ(กว้าง ยาว สูง) แล้วก็เวลา

ทฤษฏีสตริง ว่าด้วย การอธิบายปรากฏการณ์ต่างๆด้วยการสั่นของเส้น ซึ่งมีถึง 11 มิติ ในการอธิบายปรากฏการณ์ต่างๆ

อันนี้แถมครับ Chaos theory ทฤษฏีมั่วซั่ว เชื่อว่าทุกอย่างถึงแม้มันจะดูว่ามั่วขนาดไหน สิ่งต่างๆเหล่านี้นั้นมีรูปแบบ pattern ซ่อนอยู่เสมอครับ

ที่มา Seife, C. Zero: The bilography of a dangerous idea. Penguin Books, NY. 2000

 

ขอบคุณข้อมูลจาก http://gotoknow.org/blog/mathbeauty/91599

ขอขอบคุณบทความดีๆจาก kroobannok.com

เมื่อ ดู ถึงคุณภาพเด็กไทยในปัจจุบันนี้แล้ว ต้องยอมรับว่าตกต่ำลงอย่างน่าใจหายทั้งด้านคุณภาพชีวิตและสติปัญญา แม้สาเหตุอาจจะมาจากปัจจัยหลายอย่างทั้งตัวเด็ก ครอบครัว สังคม สิ่งแวดล้อม วัฒนธรรมต่างชาติ เทคโนโลยีสมัยใหม่ แต่ผู้ที่ตกเป็นจำเลยอันดับแรกเลยกลับกลายเป็นครู ซึ่งส่วนนี้ครูเองก็คงจะปฏิเสธได้ยาก ด้วยภาระหน้าที่กำหนดไว้เช่นนั้น แต่สิ่งที่ครูทั้งหลายน่าจะปฏิเสธได้ในตอนนี้ก็คือ การถูกหลายฝ่ายกล่าวหาว่า ครูขาดคุณภาพด้วยขาดความรู้ เป็นเรื่องที่ไม่น่าจะถูกต้อง เพราะครูในปัจจุบันจบปริญญาตรีเป็นอย่างต่ำ ปริญญาโท และเอกก็มีจำนวนมากหรือแม้แต่การประเมินของ สมศ. มาตรฐานที่เกี่ยวข้องกับครูและผู้บริหาร ผลก็อยู่ในระดับดีและดีมากเป็นส่วนใหญ่ แล้วทำไมผลสัมฤทธิ์ของเด็กจึงยังอยู่แค่ระดับ “พอใช้” เป็นส่วนใหญ่เท่านั้นเอง

การที่นำเรื่องนี้ขึ้นมาพูดก็เพื่อจะสะท้อน ให้ผู้รับผิดชอบได้ทราบว่าโจทย์ของการพัฒนาครูที่ผ่านมาว่าครูขาดความรู้ นั้นไม่น่าจะตรงกับปัญหาที่เกิดขึ้นกับครูอย่างแท้จริง เมื่อพัฒนาไม่ถูกทางประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นกับครูและเด็กจึงไม่คุ้มค่ากับงบ ประมาณจำนวนมากและเวลาที่ครูต้องเสียไป แต่โจทย์ที่อยากให้หน่วยงานทั้ง สพฐ., ก.ค.ศ. และคุรุสภา น่าจะต้องมาพิจารณา จากเหตุที่ว่าเมื่อนำครูไปศึกษานิทรรศการผลงานของครูดีเด่น หรือต้นแบบทั้งหลาย ครูส่วนใหญ่ก็มักจะพูดว่า ท่องใหม่ และที่สำคัญจากการที่ได้รับฟังจากครูที่ได้ไปศึกษา “อย่างนี้ฉันหรือผมก็ทำได้... เว้นเสียแต่จะไม่ทำ” นั่นก็น่าจะหมายความว่าศักยภาพของครูสามารถทำได้แต่ที่ไม่ทำตรงนี้แหละที่จะ ต้องหาทางปลดล็อกให้กับครูให้ได้มากกว่าที่จะมัวไปให้ความรู้กันอยู่ ซึ่งโจทย์ที่ว่านี้สำหรับผู้เขียนเองแล้วมีความเห็นว่า ครูไทยส่วนใหญ่น่าจะมีความรู้ ความสามารถ เพียงพอกับการพัฒนาเด็ก แต่สิ่งที่ทำให้ครูไม่สามารถทำงานด้วยจิตใจเต็มร้อยได้นั้น น่าจะมาจากความท้อแท้ในหลายเรื่องในที่นี้จะขอนำมายกตัวอย่างให้เห็นเพียง บางเรื่อง ดังนี้

ท้อแท้เพราะต้องรับภาระงานหนัก งานมาก และเป็นงานที่อยู่ในกรอบ ด้วยงานที่ถูกสั่งและส่งมาจากหน่วยเหนือทั้งหมดเป็นงานที่ต้องปฏิบัติตาม กรอบ ตามเวลาที่เจ้าหน้าที่คิดขึ้นมาเอง โดยไม่คำนึงถึงภาคปฏิบัติ ทำให้ครูขาดอิสระในการคิดหาทางพัฒนาและแก้ปัญหาให้กับเด็กตามสภาพที่เด็ก ประสบอยู่ เช่นการจัดทำหลักสูตรสถานศึกษา ที่ได้กำหนดรายละเอียดหยุมหยิมพร้อมทั้งต้องจัดทำเอกสารมากมาย ซึ่งรายละเอียดที่ว่านี้ด้วยครูส่วนใหญ่ไม่ได้จบวิชาเอกหลักสูตรมาทำให้การ จัดทำจึงเป็นเรื่องยุ่งยาก และยิ่งต้องมีการติดตาม ตรวจสอบจากหน่วยงานทั้งในและนอกสังกัดที่จะมาบอกว่าผิดหรือถูกด้วยแล้วยิ่ง ทำให้ครูเกิดความเครียด ทั้งที่ผลที่เกิดจากการทำเอกสารที่ว่านี้ ก็ยังไม่แน่ใจว่าจะมีครูสักเท่าไรที่ได้ศึกษาแล้วนำไปใช้สอนให้เกิดผลกับผู้ เรียนอย่างจริงจัง ส่วนใหญ่ทำเพื่อให้มีรองรับการตรวจสอบจากหน่วยเหนือมากกว่า ภาระงานหนักที่ว่านี้ก็ยังมีงานอื่น ๆ ที่ถูกส่งมาให้ครูทำอีกมากมายทั้งงานตามนโยบายของรัฐมนตรีที่มีการเปลี่ยน แปลงอยู่บ่อยครั้ง งาน กิจกรรม โครงการ ที่มีมาให้โรงเรียนทำต่อเนื่องตลอดปี ส่วนนี้เมื่อต้องรวมกับภาระงานประจำของโรงเรียน งานฝาก งานโชว์ ที่มีอีกจำนวนมากด้วยแล้ว พลังแรงกาย ใจของครูก็จะหมดไปกับงานที่ว่านี้มากกว่าที่จะใช้ไปกับการสอนเด็ก ส่วนนี้หากเป็นโรงเรียนใหญ่ก็พอรับได้เพราะสามารถเฉลี่ยกิจกรรมให้ครูแต่ละ คนรับผิดชอบไปแต่สำหรับโรงเรียนขนาดเล็กมีครูน้อยแค่งานสอนที่ครูไม่ครบชั้น ก็สาหัสแล้ว เมื่อต้องมาแบกรับภาระงานอื่น ๆ จำนวนมากอีกเช่นนี้ไม่เบื่อก็ถือว่าสุดยอด

ท้อแท้เพราะมีการตรวจสอบ ประเมินผล เกิดขึ้นบ่อยครั้งและซ้ำซ้อนเกินไป อาทิ การจัดสอบที่มีทั้ง O-NET, NT, LAS และการสอบของโรงเรียนเอง ซึ่งการจัดสอบบ่อยครั้งนี้ไม่ใช่จะเพิ่มแค่งานให้กับครูที่ต้องไปรับความรู้ ถึงวิธีการจัดสอบที่มีรูปแบบเปลี่ยนไปทุกปีเท่านั้น แม้แต่ตัวเด็กเองก็เบื่อเพราะไม่รู้ว่าสอบไปเพื่ออะไร ซึ่งจำนวนการจัดสอบมากมายเช่นนี้จะช่วยให้คุณภาพของเด็กดีขึ้นหรือไม่ใน เมื่อครูต้องถูกเบียดบังเวลาสอนอยู่บ่อยครั้งเช่นนี้และที่สำคัญการวัดผลบาง ส่วนก็ไม่ได้วัดการพัฒนาเด็กตามศักยภาพที่มีอยู่ทั้งหมดแต่จะวัดเพียงบาง ด้านเท่านั้น อาทิ การสอบ O-NET ที่เป็นการวัดสติปัญญาด้านเดียวโดยวัดไม่กี่วิชา และใช้ข้อสอบชุดเดียวกันทุกพื้นที่ ส่วนนี้แม้จะบอกว่าเพื่อหาคุณภาพมาตรฐานกลางของประเทศก็จริง แต่การที่ไปมุ่งอยู่แต่ความเป็นเลิศด้านสติปัญญาอย่างเดียว ก็ไม่น่าจะสอดคล้องกับเป้าหมายการจัดการศึกษาของชาติตามที่กฎหมายกำหนดไว้ ว่า “จะต้องพัฒนาเด็กให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์” “เป็นคนดี คนเก่ง มีความสุข” การวัดศักยภาพด้านเดียวแล้วไปสรุปว่าเด็กไทยมีคุณภาพหรือไม่นั้นจึงไปส่งผล ให้ครูจำนวนไม่น้อยพลอยหลงทางไปด้วย เพราะแทนที่จะพัฒนาเด็กตามหลักสูตรสถานศึกษาและบริบทของท้องถิ่น กลับไปมุ่งด้านวิชาการเป็นหลักเหมือนจะต้องการให้เด็กเข้าสู่มหาวิทยาลัยกัน ทั้งหมดทั้งที่เด็กในพื้นที่ต้องการพัฒนาทักษะที่จำเป็นต่อการดำเนินชีวิต ทั้งในปัจจุบันและอนาคตตามบริบทของพื้นที่มากกว่า เป็นต้น

ท้อแท้ เพราะมีปัญหาส่วนตัว ทั้งสุขภาพร่างกาย อายุที่สูงขึ้นจนยากแก่การพัฒนาตนเองได้ทันกับนโยบายหรือเทคโนโลยีใหม่ ๆ หรือครูที่ต้องทำงานในพื้นที่กันดาร เสี่ยงภัยมาเป็นเวลานานขอย้ายก็ไม่ได้ ขวัญกำลังใจก็ลดน้อยลง ครูบางส่วนก็ท้อแท้ด้วยไม่ได้รับความก้าวหน้าทั้งด้านเงินเดือนและวิทยฐานะ ด้วยระบบแท่งเงินเดือนที่ไปผูกติดกับวิทยฐานะเมื่อไม่สามารถเลื่อนไหลไปสู่ วิทยฐานะที่สูงขึ้นได้ เงินเดือนก็จะอยู่ในแท่งเดิม จนเต็มเพดาน เงินค่าวิทยฐานะก็ไม่มี ส่วนความหวังที่จะได้วิทยฐานะสูงขึ้น ก็เป็นไปได้ยากเพราะทั้ง หลักเกณฑ์ และใจของผู้ประเมิน ไม่ได้เอื้อให้ครูมีโอกาสเลื่อนวิทยฐานะได้ง่ายเลยนั่นเอง

ท้อแท้ เพราะมีรายจ่ายมากกว่ารายรับ ด้วยครูมีรายรับด้านเดียวคือเงินเดือนแถมเงินเดือนในอดีตที่ผ่านมาอยู่ใน เกณฑ์ต่ำแม้ปัจจุบันกฎหมายจะกำหนดให้ครูเป็นวิชาชีพชั้นสูง แต่รายได้ก็ไม่ได้เพิ่มสูงขึ้นไปด้วย เมื่อรายได้ไม่สอดคล้องกับสภาวะเศรษฐกิจ ผสมกับความไม่พร้อมด้านฐานะเป็นทุนเดิมมาก่อน การกู้หนี้ยืมสินทั้งระยะสั้น ระยะยาว เพื่อนำมาใช้จ่ายและสร้างหลักฐานให้กับครอบครัว จึงตามมากลายเป็นวัวพันหลัก แก้ไม่ออก เมื่อหนี้สินมาก รายได้น้อยจิตใจที่จะเหลือมาสอนเด็กก็น่าจะลดลงไปด้วย

จากตัวอย่าง ที่นำมาเสนอบางส่วนนี้ก็น่าจะเป็นตัวบ่งชี้ให้เห็นว่า แม้ครูจะมีความรู้ ความสามารถมากมายเพียงใดก็ตามหากจิตใจขาดความพร้อมด้วยมีปัญหามากมายอยู่ เช่นนี้ ก็คงปฏิบัติหน้าที่ได้ไม่เต็มศักยภาพที่มีอยู่เป็นแน่ ดังนั้นหากต้องการพัฒนาครูให้มีคุณภาพอย่างแท้จริง ก็คงต้องหาทางกำจัดอุปสรรคเหล่านี้ให้ลดลงหรือหมดไปซึ่งปัจจัยที่ว่ามานี้ หลายอย่างก็แก้ไขได้ไม่ยาก เช่น งานโครงการ กิจกรรม หรืองานฝากอื่น ๆ ก็ควรจัดลำดับลดให้เหลือกิจกรรมที่มีความสำคัญและจำเป็นจริง ๆ ทางที่ดีควรส่งงบประมาณไปให้โรงเรียนคิดแก้ปัญหาพัฒนาเองเพราะจะได้ตรงกับ ความจำเป็นของแต่ละพื้นที่อย่างแท้จริง หรือกรณีของการประเมินผลก็ควรให้เป็นหน้าที่ของโรงเรียนเพื่อให้เป็นไปตาม หลักการของการวัดผลที่ผู้สอนต้องเป็นผู้สอบถึงจะถูกต้อง หรือการประเมินคุณภาพการศึกษาของ สมศ. หากจะประเมินก็ควรไปดูของจริงและอย่างแท้จริงเพราะปัจจุบันส่วนใหญ่ก็ยัง เรียกร้องหาเอกสารหลักฐานกันอยู่ทำให้ครูต้องเสียเวลากับการจัดทำเอกสารมาก มาย หรือไม่ก็ยกเลิกไปเลยคิดว่าครูก็คงดีใจไม่น้อย ส่วนกรณีรายได้และความก้าวหน้าของครู ก็ควรจัดให้สอดรับกับวิชาชีพชั้นสูงไม่ใช่ไปยึดโยงอยู่กับบัญชีเงินเดือนข้า ราชการประเภทอื่นด้วยครูทำงานหนัก งานใหญ่ และงานสำคัญของชาติและเป็นวิชาชีพชั้นสูง เงินเดือนและค่าตอบแทนรวมถึงโบนัสต่าง ๆ จึงต้องให้อย่างสมน้ำสมเนื้อไปด้วย ส่วนปัญหาหนี้สินครู ก็คงต้องแก้ไขให้ตรงจุด ด้วยตอนนี้ครูได้มีหนี้สินไปแล้วเหมือนกับเลือดกำลังไหลอยู่ การรักษาก็ต้องเริ่มต้นด้วยการห้ามเลือดให้หยุดก่อน แล้วค่อยหาทางบำบัดให้หายขาดต่อไป ไม่ใช่ว่าจะจับเข้าสู่กระบวนการธรรมะแล้วจะได้ผล เพราะความทุกข์ยังลอยอยู่ตรงหน้า ธรรมะก็คงแก้ไขเรื่องที่ก่อไว้ในอดีตไม่ได้ ซึ่งวิธีแก้ปัญหาหนี้สินครูอย่างหนึ่งที่ขอเสนอให้ดำเนินการ คือ ให้นำเงิน ชพค. และ กบข.มาคืนให้ครู ตามจำนวนที่แต่ละคนพึงได้ตามสิทธิ หรือหากทำเช่นนี้แล้วเกรงว่าจะล้มทั้งระบบ ก็ควรหาแหล่งเงินมาให้ครูกู้ตามจำนวนเงินที่ว่ามาแล้วให้คิดแต่ดอกเบี้ยต่ำ ตามเวลาที่เป็นธรรม หากทำได้เช่นนี้ครูก็จะไม่ได้ไปเพิ่มหนี้ด้วยวิธีการกู้จากแหล่งเงินอื่น เพิ่มหนี้เข้าไปอีก

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงข้อเสนอเพื่อที่จะทำให้การ ตั้งโจทย์ในการพัฒนาครูถูกทางสามารถแก้ปัญหาเกาได้ถูกที่คัน หากทำได้เช่นนี้แล้วก็เชื่อว่าจะทำให้ครูจำนวนมากกลับมามีขวัญ กำลังใจ มีไฟพร้อมที่จะกลับมาพัฒนาผู้เรียนให้เด็กมีคุณภาพต่อไปได้อย่างมี ประสิทธิภาพแน่นอน



ที่มา เดลินิวส์ วันอังคารที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555
แหล่งที่มา  :  http://kruthai.info/view.php?article_id=32