ติวเตอร์|เรียนพิเศษ|สอนพิเศษ|กวดวิชาตัวต่อตัวที่บ้าน

 

ระดับอนุบาล (อ.1-3)

วิชาที่แนะนำให้เรียนเพื่อเตรียมตัว และสร้างความพร้อมจะมีภาษาอังกฤษทั้งทางด้านฟัง พูด อ่าน เขียน และจะมีคอร์สเสริมสร้างพัฒนาการเรื่องการรับรู้เพื่อให้น้องๆมีความสามารถและความเข้าใจอย่างถูกต้อง จะเป็นการพัฒนาความคิดอย่างยั่งยืน ติวเตอร์ที่แนะนำจะเน้นเป็นครูผู้หญิงเพราะเด็กในวัยนี้ต้องการความเข้าใจ และเอาใจใส่จะเป็นติวเตอร์ที่สอนด้วยความเข้าใจละเอียดอ่อน

 

ระดับประถม (ป.1-6)

ในช่วงวัยนี้เริ่มจะเป็นการเรียนที่อิงเนื้อหาและหลักสูตรตามกระทรวงศึกษาธิการมากขึ้น คือการเรียนจะเข้มข้นมากกว่าเดิม ติวเตอร์ที่สอนต้องมีความชำนาญเฉพาะด้านทั้งการคำนวณ และทางภาษา ส่วนใหญ่วิชาที่ผู้ปกครองต้องการครูสอนพิเศษเสริมจะมีวิชาคณิต วิทย์และภาษาอังกฤษ ครูผู้สอนที่ทางติวเตอร์โกโฮมแนะนำจะเป็นครูที่จบเฉพาะทาง เช่น วิชาคณิตจะเป็นติวเตอร์จบด้านวิศวฯ หรือถ้าเป็นภาษาอังกฤษติวเตอร์จะจบคณะอักษร เอกภาษาอังกฤษโดยตรง เพื่อให้การเรียนมีคุณภาพมากขึ้น

 

ระดับมัธยม (ม.1-6)

การเรียนในช่วงนี้ถือว่าหนักที่สุด และต้องเตรียมตัวสร้างความพร้อมก่อนเข้ามหาลัยซึ่งวิชาจะเริ่มแตกออกเป็นวิชาย่อยๆ และจะเรียนลึกเข้าไปอีก เช่น วิทยาศาสตร์จะแบ่งออกเป็น ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ ความยากจะค่อนข้างยากมาก ดังนั้นการเรียนพิเศษที่ดีควรเน้นให้ครูผู้สอนอธิบายให้กระชับและเข้าใจได้ง่าย มีเทคนิค หรือวิธีลัด สอนด้วยหลักความเข้าใจเป็นพื้นฐาน และสอนให้รู้จักการวิเคราะห์เพราะข้อสอบในระดับประเทศโจทย์จะเน้นไปทางวิเคราะห์ซะส่วนใหญ่ ติวเตอร์ที่สอนในระดับนี้ได้ต้องผ่านสนามสอบมาพอสมควรและต้องรู้แนวออกข้อสอบของสนามนั้นๆทางที่ดีคือต้องการเรียนคณะไหน ให้ติวเตอร์ที่เรียนคณะนั้นมาสอนเพื่อเป็นการสอนที่มีคุณภาพและรับรู้ถึงเนื้อหาวิชาเรียนจริงๆ

 

ขอขอบคุณรูปภาพสวยจาก karn.tv และ gotoknow.org

โดย สายพิน แก้วงามประเสริฐ

โอ เน็ต หมายถึง การทดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐาน แต่ข้อสอบกลับยากมหาโหดจนทำให้เหมือนเป็นการทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติขั้น เทพไม่ใช่ขั้นพื้นฐาน

เมื่อคะแนนโอเน็ตของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี ที่ 6 ใน 5 วิชาหลัก มีคะแนนเฉลี่ยต่ำกว่าร้อยละ 50 ทุกครั้งที่คะแนนออกมาแบบนี้มักจะมีนักวิชาการออกมาวิพากษ์วิจารณ์ว่าคุณภาพ การศึกษาไทยตกต่ำ ทั้งที่การใช้คะแนนสอบเพียงครั้งเดียวทั่วประเทศท่ามกลางปัจจัยที่แตกต่าง กันของนักเรียนกว่า 3 แสนคน สามารถชี้เป็นชี้ตายกับการศึกษาไทยได้จริงหรือ

เมื่อ ชี้วัดว่าคุณภาพการศึกษาไทยตกต่ำแล้ว แพะรับบาปที่เป็นต้นเหตุทำให้การศึกษาไทยตกต่ำเช่นนี้ทุกปีคงหนีไม่พ้นครู และนักเรียน ส่วนระบบการจัดสอบ ข้อสอบที่ออก วิธีการทำข้อสอบที่พยายามจะแปลกแหวกแนวไม่เหมือนกันแต่ละปีไม่เกี่ยว ?

ทั้ง ที่หากพิจารณาจะพบว่าแต่ละปี สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติพยายามปรับเปลี่ยนวิธีการทำข้อสอบหลายรูปแบบ จนทำให้เด็กที่ทำข้อสอบรู้สึกเหมือนกลัวเด็กจะทำข้อสอบได้ จึงต้องหาทางหลีกหนีไปเรื่อยๆ

ข้อสอบแบบเลือกตอบที่เคยมี 4 ตัวเลือก ก็ขยับเป็น 5 ตัวเลือก ย่อมทำให้ความน่าจะเป็นในการตอบถูกของเด็กลดน้อยลงไปอีก ข้อสอบแบบให้พิจารณาว่าข้อความที่ให้มาถูกหรือผิด ถ้าผิดจะแก้เป็นอย่างไร

ข้อ สอบข้อเดียวแต่ต้องตอบถูกหลายคำตอบจึงจะได้คะแนน บางวิชาข้อสอบเคยข้อละ 1 คะแนน ก็เพิ่มคะแนนแต่ละข้อให้มากขึ้น เหมือนกับว่าหากทำไม่ได้ 1 ข้อ แทนที่จะคะแนนหายไป 1 คะแนน กลับหายไปมากกว่านั้น ปรับเปลี่ยนวิธีโน้นวิธีนี้ไปทำไม?

รวมทั้งข้อสอบที่ออกโดยไม่ พิจารณาคนตอบจำนวนกว่า 3 แสนคน ที่มาจากพื้นฐานโรงเรียนและบ้านอย่างหลากหลาย แม้แต่ข้อสอบที่ถามเรื่องกีฬา เช่นถามว่ากีฬาอะไรเคลื่อนไหวต่างไปจากกีฬาชนิดอื่น

ตัวเลือกมีแร็กเกตบอล อยากรู้ว่าเด็กจากโรงเรียนหนองอีต่อง ที่อยู่ในชนบทจะรู้จักไหม

อย่าว่าแต่เด็กเลยครูก็ยังไม่รู้จัก แล้วข้อสอบที่ไม่พิจารณาโอกาสในการทำข้อสอบได้เท่าเทียมกัน จัดเป็นข้อสอบที่ดีตรงไหน

แล้ว ยังรวมถึงข้อสอบอีกหลายข้อที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ในอินเตอร์เน็ตอีกจำนวนหนึ่ง ที่คำตอบมีทั้งคลุมเครือ คิดได้หลายอย่าง บางข้อไม่เป็นประโยชน์ที่จะถาม จะวัดอะไร ? ภูมิปัญญาก็ไม่ใช่ ความรู้ความจำ ความเข้าใจก็ไม่ชัดเจน

ใน ส่วนของคุณภาพข้อสอบที่ต้องพิจารณาถึงความยากง่าย ค่าอำนาจจำแนก ความเชื่อมั่นของข้อสอบมีการหาค่าเหล่านี้ก่อนนำมาเป็นข้อสอบในการวัดความ รู้ของเด็กก่อนหรือไม่ ถ้าหากวัดจริงเด็กกลุ่มไหนเป็นกลุ่มทดลอง

หาก ทดลองกับเด็กโรงเรียนสาธิต ก็ต้องถือว่าเป็นกลุ่มทดลองที่ไม่ใช่ตัวแทนของประชากรที่เหมาะสม เนื่องจากเด็กโรงเรียนสาธิตล้วนแล้วแต่เป็นเด็กที่เรียนเก่งมาก ระดับสุดยอดย่อมทำข้อสอบเช่นนี้ได้อยู่แล้ว

ในขณะเดียวกันหากทดลอง กับเด็กที่จบ ม.6 ไปแล้ว ย่อมเป็นเด็กที่เรียนมหาวิทยาลัย ใช้นักศึกษาคณะไหนอย่างไร มีทั้งเด็กเก่ง อ่อน ปานกลางหรือไม่ หรือไม่ได้คำนึงถึงกลุ่มที่ไปทดลอง หรือไม่ได้ทดลองเพราะเชื่อมั่นว่าข้อสอบมีคุณภาพแล้ว

ซึ่งเรื่องนี้ สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติควรนำค่าความยากง่ายของข้อสอบแต่ละข้อแต่ละ วิชา ค่าอำนาจจำแนก ค่าความเชื่อมั่นของข้อสอบออกมาตีแผ่ให้สังคมได้รับรู้เลยว่า ค่าคุณภาพของข้อสอบเหล่านั้นเป็นอย่างไร เพื่อให้สังคมได้พิจารณาประกอบการพิพากษาว่าคะแนนโอเน็ตต่ำแสดงว่าคุณภาพการ ศึกษาต่ำ เพราะข้อสอบมีคุณภาพแล้ว แต่ครูสอนไม่ดีเอง

หากพิจารณาความ ยากง่ายของข้อสอบแบบคร่าวๆ จากสถิติของคะแนนที่นักเรียนทำได้แต่ละช่วงคะแนนพบว่า วิชาภาษาไทยนักเรียนที่ทำคะแนนได้เกิน 50 จาก 100 คะแนน คือได้คะแนนตั้งแต่ 50.01 ขึ้นไปมีจำนวน 84,285 คน จากคนสอบจำนวน 368,228 คน คิดเป็นร้อยละ 22.89

วิชาสังคมศึกษามีนักเรียนที่ได้คะแนนเกิน 50 คะแนน จำนวน 12,976 คน จากจำนวน 372,662 คน คิดเป็นร้อยละ 3.48 วิชาภาษาอังกฤษมีนักเรียนได้คะแนนเกิน 50 คะแนน จำนวน 13,577 คน คิดเป็นร้อยละ 3.66

วิชาคณิตศาสตร์มีนักเรียนที่ได้คะแนนเกิน 50 คะแนนจำนวน 19,113 คน คิดเป็นร้อยละ 5.14 และวิชาวิทยาศาสตร์มีนักเรียนที่ได้คะแนนเกิน 50 คะแนน จำนวน 9,898 คน คิดเป็นร้อยละ 2.70

จำนวนร้อยละของนักเรียนที่ทำคะแนนสอบได้เกิน 50 คะแนนในแต่ละวิชามีจำนวนน้อยมาก ตัวเลขเหล่านี้แสดงอะไร
แสดงว่าเด็กจำนวนกว่าร้อยละ 80-90 ทำข้อสอบโอเน็ตได้คะแนนเฉลี่ยไม่เกิน 50 คะแนน ในเมื่อเด็กส่วนใหญ่ทำคะแนนได้น้อย

นัย สำคัญอย่างหนึ่งคือ ข้อสอบโอเน็ตยากเกินไป เพราะเด็กเกือบทั้งประเทศทำไม่ได้ เป็นอย่างนี้แล้วจะโทษเด็ก โทษครูว่าสอนอย่างไรเด็กทำข้อสอบโอเน็ตได้คะแนนต่ำได้อย่างไร เพราะข้อสอบยากเกินเหตุ

ทำให้เกิดข้อสงสัยเหมือนกันว่าทำไมข้อสอบโอ เน็ตต้องยากขนาดนี้ เพราะเด็กทั้งสามแสนกว่าคนนั้นไม่ใช่เด็กที่จะต้องสอบแข่งขันเพื่อไปเรียน มหาวิทยาลัยกันทุกคน

บางคนเรียนจบ ม.6 แล้วอาจไปประกอบอาชีพ หรือไปเรียนวิชาชีพตามความรู้ความสามารถของตนเอง หรือไปเรียนในสถานศึกษาที่ไม่ต้องแข่งขันมากมาย เมื่อนักเรียนจำต้องทำข้อสอบมหาโหดเช่นนี้ คะแนนที่ปรากฏว่าด้อยมาก เหมือนเป็นการทำลายความเชื่อมั่นในความเป็นมนุษย์กันทีเดียว

ทั้งที่ คะแนนเหล่านี้ก็ไม่ได้แสดงว่าใครมีความรู้กว่าใครมากเท่าไร เพราะข้อสอบบางข้อก็ไม่ได้บ่งชี้ว่าใครมีไหวพริบมากกว่ากัน แล้วทำไมสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ จึงต้องออกข้อสอบให้ยากนักหนา และที่สำคัญนี่เป็นการทดสอบขั้นพื้นฐาน

ผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ออก ข้อสอบเป็นใคร มีความรู้เกี่ยวกับหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานมากน้อยเพียงใด ได้ออกข้อสอบตามผลการเรียนรู้ที่คาดหวัง คำอธิบายรายวิชา เฉลี่ยจำนวนข้อสอบไปทุกสาระในแต่ละวิชาหรือไม่

อีกทั้งมีความเข้าใจ สภาพโรงเรียนทั่วประเทศว่ามีความแตกต่างกันหรือไม่ เด็กกว่าสามแสนคนไม่ได้มีโอกาสเข้าถึงความรู้ได้เท่าเทียมกัน ข้อสอบจึงต้องออกให้ไม่ง่ายมากนัก หรือไม่ยากจนคนธรรมดาทำไม่ได้

หาก ผู้ที่ออกข้อสอบเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย หรืออาจารย์โรงเรียนสาธิต ซึ่งพบพานแต่เด็กเก่งๆ ย่อมทำให้คิดว่าข้อสอบที่ตนเองออกเป็นข้อสอบธรรมดาๆ ที่ใครก็ควรทำได้ แต่ในความเป็นจริง สถิติตัวเลขของคะแนนที่นักเรียนทำได้แต่ละช่วงคะแนนย่อมแสดงว่าข้อสอบโอเน็ต แต่ละปีมหาโหดจริงๆ

ทำไมสถาบันทดสอบทางการศึกษาฯไม่ปรับเปลี่ยนแนว คิดว่าเราไม่ได้กำลังคัดคนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเพียงอย่างเดียว และข้อสอบเหล่านี้ก็ไม่ได้วัดคุณภาพการศึกษากันได้จริงๆ เพราะตัวเลขคะแนนไม่ได้บ่งบอกคุณภาพการศึกษา

เพราะคุณภาพการศึกษาน่า จะมีเด็กเป็นตัวบ่งชี้ว่ามีคุณภาพหรือไม่ และคุณภาพในที่นี้น่าจะหมายถึงการที่ระบบการศึกษาได้บ่มเพาะให้เด็กได้เป็น คนดี รู้จักเอื้ออาทรต่อผู้อื่น ยอมรับความคิดเห็นที่แตกต่าง อยู่ร่วมกับผู้อื่นในสังคมได้อย่างมีความสุข

แล้วตัวเลขคะแนนโอเน็ตบ่งบอกคุณภาพเหล่านี้ตรงไหน?

สังคม ไทยต้องการแค่คนเก่งทำคะแนนสอบได้มากๆ แต่ไม่รู้จักเอื้ออาทรคนอื่นกระนั้นหรือ ที่ผ่านมาระบบการศึกษาของเรามุ่งผลิตคนเก่ง เราจึงพบคนเก่งๆ ที่เห็นแก่ตัว ไม่รู้จักเห็นอกเห็นใจเพื่อนมนุษย์ คนประเภทนี้มีประโยชน์ต่อสังคมตรงไหน?

ที่ เห็นว่าการศึกษาไทยล้มเหลว เป็นเพราะเรามุ่งให้ความสำคัญกับการทำข้อสอบให้ได้คะแนนมากๆ จึงจะได้รับการยกย่องว่ามีคุณภาพนี่แหละคือความล้มเหลวของการศึกษาไทย

คะแนนโอเน็ตที่ต่ำไม่ได้เป็นเพราะครูไม่เข้าใจหลักสูตร 2551 เหมือนที่นักวิชาการท่านหนึ่งพร่ำพูด

เพราะ นักเรียนชั้น ม.6 ปีนี้ ยังเป็นนักเรียนที่เรียนในหลักสูตร 2544 รุ่นสุดท้าย รวมทั้งการออกมาวิพากษ์วิจารณ์ว่าคะแนนโอเน็ตต่ำ เพราะการสอนของครูยังไม่เป็นไปในทิศทางเดียวกัน อีกทั้งครูไม่ได้ออกแบบการเรียนรู้ที่ใช้คำถามนำไปสู่การคิดของนักเรียน

รวมทั้งยังมีโรงเรียนอีกจำนวนมากไม่เข้าใจว่าความรู้ของนักเรียนแต่ละคนมีความแตกต่างกัน

ใคร กันแน่ที่ไม่เข้าใจว่าความรู้ของนักเรียนแต่ละคนมีความแตกต่างกัน จึงได้ออกข้อสอบให้ยากจนลืมเหลียวแลเด็กระดับล่างที่เขาแทบจะทำข้อสอบไม่ได้ หรือได้แต่คะแนนต่ำมาก เพราะปัจจัยในการเข้าถึงความรู้แตกต่างกันมาก

นอก จากนี้ การที่นักเรียนทำข้อสอบได้คะแนนน้อย แทนที่ สทศ.จะโทษว่าข้อสอบที่ออกยากเกินไป ทั้งที่สถิติจำนวนคนที่ทำคะแนนได้แต่ละช่วงคะแนนก็บ่งชี้ แต่กลับหาแพะมารับบาป

โดย สทศ.ระบุว่าได้ร่วมกับ สพฐ.และโรงเรียนดัง วิเคราะห์สาเหตุว่าที่นักเรียนทำข้อสอบโอเน็ตได้คะแนนน้อย เกิดจากครูไม่มีความรู้แน่นพอที่จะสอนตามหลักสูตร เพราะเป็นครูอัตราจ้างไม่ใส่ใจที่จะสอน

ซึ่งเป็นทัศนคติที่คับแคบ ที่ไม่อาจเป็นข้อสรุปได้ เนื่องจากครูอัตราจ้างที่สอนด้วยความเอาใจใส่ มีเทคนิคใหม่ๆ แล้วตั้งใจสอนก็มีให้เห็นไม่น้อย เพราะหากสอนไม่ดี แต่ละโรงเรียนก็ย่อมต้องมีมาตรการในการกำกับดูแลอยู่แล้ว

การอ้างว่าคะแนนโอเน็ตต่ำเพราะมีครูอัตราจ้างสอน จึงไม่ค่อยมีเหตุผลสักเท่าไร

นอกจากนี้ยังอ้างว่าการที่เด็กไปเรียนกวดวิชา เพราะมีครูอัตราจ้างสอนในโรงเรียนความรู้จึงไม่แน่น ไม่เป็นข้อมูลที่มีฐานการวิจัยรองรับ เพราะโรงเรียนที่ไม่มีครูอัตราจ้าง ครูในโรงเรียนสอนกันอย่างเต็มที่ เห็นเด็กไปเรียนพิเศษกันดาษดื่น

นอก จากเป็นค่านิยมอย่างหนึ่งแล้ว ยังเป็นเพราะระบบการคัดคนเข้ามหาวิทยาลัย ที่เด็กต้องสอบมากมายทั้งการสอบ O-NET GAT PAT และยังต้องตระเวนสอบตรงตามมหาวิทยาลัยต่างๆ อีกด้วย ระบบนี้แหละที่ผลักดันให้เด็กต้องเข้าสู่วงจรของการเรียนกวดวิชา

ระบบ การคัดคนเข้ามหาวิทยาลัยนี่แหละที่ทำให้เกิดความเหลื่อมล้ำระหว่างคนจนกับคน รวยมากยิ่งขึ้น เด็กที่มีสตางค์ พ่อแม่สามารถส่งลูกเรียนกวดวิชาได้ และสามารถตระเวนไปสอบแบบรับตรงกับมหาวิทยาลัยต่างๆ ได้หลายที่

หากสอบได้ยังมีเงินจ่ายเป็นค่ามอบตัวเพื่อยืนยันสิทธิได้คราวเดียวกัน หลายๆ มหาวิทยาลัย

ขณะ ที่เด็กยากจนกว่าจะมีเงินไปสมัครสอบหลายๆ ที่ สอบได้แล้วแต่อาจยังไม่ใช่คณะที่อยากได้ที่สุด ถ้าจะจองไว้ก่อนด้วยการไปรายงานตัวก็ต้องใช้เงินเป็นหมื่นๆ จะไปหาที่ไหน ในที่สุดก็ต้องสละสิทธิ หรือไม่ก็มีทางเลือกแค่ทางเดียว

ขณะที่เด็ก ที่มีฐานะดีมีทางเลือกมากมาย นี่คือความไม่ยุติธรรมของระบบการศึกษาไทย ที่รัฐควรจะแก้ระบบนี้เสียที แต่ก็ถูกปล่อยปละละเลยมาตลอด

การตั้ง หน่วยงานกลางขึ้นมาเพื่อจัดการทดสอบระดับชาติ แทนที่จะเอื้อประโยชน์ให้เด็กมีโอกาสทางการศึกษาอย่างเท่าเทียมกัน กลับเป็นหน่วยงานที่ผลักดันให้เด็กต้องเข้าสู่ระบบการแข่งขันแบบเลือดตาแทบก ระเด็น ใครดีใครได้

ข้อสอบที่ยากเกินเหตุได้นำพานักเรียนหลุดออกจาก ห้องเรียน หลุดจากโรงเรียนไปทุกที ทั้งที่ในห้องเรียน ในโรงเรียนไม่น่าจะมุ่งหมายให้เด็กเข้ามาเพื่อแข่งขันกันทำข้อสอบ ช่วงเวลา 3 ปี 6 ปี ในโรงเรียนมัธยม น่าจะเป็นช่วงเวลาของการเตรียมความพร้อมก่อนที่จะไปใช้ชีวิตแบบผู้ใหญ่ต่อไป

การ เรียนในชั้นมัธยมควรเป็นช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้ ปรับตัวเข้ากับผู้อื่น ฝึกทักษะการใช้ชีวิต มีกิจกรรมร่วมกับเพื่อน ครู ชุมชนท้องถิ่นอย่างสนุกสนานตามควรแก่วัย

แต่กลายเป็นว่าช่วงเวลาของ การเรียนโดยเฉพาะชั้นมัธยมปลาย เป็นช่วงเวลาหฤโหดของชีวิตที่เรียนหนักหนาสาหัส ทั้งในโรงเรียนและเรียนพิเศษเสาร์อาทิตย์

ส่วนคนที่ไม่มีโอกาสได้ เรียนพิเศษ หรือเรียนได้คะแนนไม่ดี ทำคะแนนได้ต่ำ ต้องถูกผลักให้หลุดออกไปจากวงจรการศึกษา ทั้งที่เมื่อเรียนจบไปทำงาน เกรดและคะแนนที่ได้แทบไม่ได้ช่วยอะไรสักเท่าไร

เป็นเรื่องที่น่า รำคาญมาก ทุกครั้งเมื่อผลคะแนนโอเน็ตออกมาแล้วต่ำ ซึ่งก็ต่ำกันทุกปี ไม่เชื่อไปดูสถิติได้ คนที่ดีดดิ้นจะเป็นจะตายมักเป็นผู้ใหญ่ที่ยึดติดว่า คะแนนโอเน็ต หรือการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐาน คือตัวชี้วัดคุณภาพการศึกษาของชาติ

แต่กลับลืมมองไปว่า เมื่อเป็นการทดสอบขั้นพื้นฐาน ข้อสอบควรยากเช่นนี้หรือไม่ และที่สำคัญเพิ่งรู้ว่าที่ข้อสอบแต่ละปีแข่งกันยากนั้นเกิดจากสถาบันทดสอบ ทางการศึกษาแห่งชาติบอกว่าไม่มีนักวัดผลในแต่ละวิชาที่จะมาตรวจคุณภาพข้อสอบ ก่อนนำไปใช้ ว่ามีความยากง่าย ค่าอำนาจจำแนก หรือมีความเชื่อมั่นมากน้อยเพียงใด ก็เลยปล่อยให้ผู้ที่ออกข้อสอบออกไปเองโดยสะดวก เพราะเชื่อมั่นในผู้ออกข้อสอบ

นี่เป็นสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาตินะ ไม่ใช่สถาบันทดสอบแห่งตำบล

เมื่อไม่มีนักวัดผลมาตรวจสอบคุณภาพของเครื่องมือ เมื่อไม่ได้หาคุณภาพของข้อสอบ จึงทำให้ข้อสอบยากเกินเหตุ

ใน เมื่อข้อสอบไม่ได้มาตรฐานคือยากเกินไป บางข้อคลุมเครือ บางเรื่องที่ออกข้อคำถามและตัวเลือกไม่ใช่เรื่องที่รับรู้ทั่วไป ข้อสอบที่ไม่ได้มาตรฐานขาดการกลั่นกรองที่ดีแล้ว

จะเป็นเครื่องมือชี้ชัดได้อย่างไรว่า การศึกษาของไทยไร้คุณภาพ

++++++++++++++++++++++++++

ขอขอบคุณข่าวสาร/ข้อมูลดีๆ จากเว็บไซต์หนังสือพิมพ์มติชน